Electric Music For The Mind & Body – Τα ’60s στις Η.Π.Α. (μέρος ‘Β)

Το 1964 είναι σημαντική χρονιά. Μετά τη δολοφονία του Κέννεντυ το Νοέμβρη του ’63, τη θέση του παίρνει ο αντιπρόεδρος Λύντον Τζόνσον, που υπόσχεται τη συνέχιση του οράματος του εκλιπόντος και ότι θα γίνει η αμερικάνικη μια «σπουδαία κοινωνία» (Great Society). Ενώ υπάρχουν σημαντικά νομοθετήματα όπως το Civil Rights Act, που καθιστούσε κάθε πράξη ρατσιστικού διαχωρισμού draft-card-burnπαράνομη, η δημιουργία δομών κοινωνικής πρόνοιας και δημόσιων υπηρεσιών υγείας κ.α., η κλιμάκωση της στρατιωτικής εμπλοκής των Η.Π.Α. στη διαμάχη Βορείου-Νοτίου Βιετνάμ θα επισκιάσει τα υπόλοιπα ως ιστορικό αποτύπωμα της θητείας του Τζόνσον. Σύντομα εμφανίζονται οι πρώτες αντιδράσεις, με χαρακτηριστική κίνηση το δημόσιο κάψιμο των στρατολογικών καρτών εφέδρων. Η κάρτα έπρεπε τυπικά να φέρεται πάντοτε σαν ταυτότητα, από οποιονδήποτε νέο 18-26 ετών. Οι διαδηλώσεις και κάθε μορφής διαμαρτυρίες ενάντια στον πόλεμο ξεκινούν από τα πανεπιστήμια στις αρχές του ’65 και επεκτείνονται σε όλη τη χώρα με αναρίθμητες δράσεις στα επόμενα χρόνια, μέχρι την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων το 1973.

Το ’64 είναι και η χρονιά της «βρετανικής εισβολής» (British Invasion), που έχει ως σημείο αναφοράς τις εμφανίσεις των Beatles στο Ed Sullivan Show το Φεβρουάριο, τις οποίες παρακολούθησαν πάνω από 70 εκατομμύρια τηλεθεατές. Ακολούθησαν οι Rolling Stones, οι Yardbirds, οι Animals, οι Them και πολλοί άλλοι, που με τη μεγάλη επιτυχία τους ξανάφεραν στο προσκήνιο το ροκ και έμαθαν στο ευρύ κοινό της αμερικάνικης λευκής νεολαίας τα μπλούζ από τις διασκευές τους. Μετά το ξεφούσκωμα του ροκ εν ρολ στα τέλη των ’50s, τα ραδιόφωνα έπαιζαν calypso, bossa nova, exotica, doo-woop, λίγο soul και σαχλοπόπ μπαλάντες. Μόνο ροκ απομεινάρι ήταν τα surf instrumentals, κυρίως στη δυτική ακτή. Μετά τη «βρετανική εισβολή» τα ροκ και garage συγκροτήματα άρχισαν να ξεπηδούν παντού σαν μανιτάρια. Οι μποέμ, νεομπήτ διανοούμενοι της Νέας Υόρκης και του Σαν Φρανσίσκο, εξακολουθούσαν να έχουν προτίμηση στη φολκ και τη τζαζ, θεωρώντας την ποπ και ροκ ρηχή εμπορική μουσική. Παρόλα αυτά γνώριζαν τα μπλουζ και δεν έμεναν όλοι αδιάφοροι από τις νέες, πιο δυναμικές ηλεκτρικές εκτελέσεις τους.

Stones In NY
The Rolling Stones attending a press conference in New York, June 1964. From left to right, Brian Jones, Mick Jagger, Bill Wyman, Keith Richards and Charlie Watts. (Photo by William Lovelace/Daily Express/Getty Images)

Ο παράγοντας-κλειδί όμως για τη δημιουργία του χαρακτηριστικού ηλεκτρικού ήχου του λεγόμενου ψυχεδελικού ροκ ήταν το LSD. Η παραισθησιογόνα ουσία, που ανακαλύφθηκε τυχαία από το χημικό Άλμπερτ Χόφμαν το 1938, βρισκόταν υπό πειραματική διερεύνηση για την πιθανή χρήση της στη θεραπεία ψυχικών νοσημάτων καθώς και σε μυστικά πειράματα του στρατού. Ο καθηγητής ψυχολογίας του Harvard, Timothy Leary, είχε ήδη από το 1960 αρχίσει να πειραματίζεται με τηtimothyleary-turn-on-drop-out χρήση ψιλοκυβίνης για τη θεραπεία ψυχοφυσιολογικών διαταραχών. Σε πολλές μελέτες αλλά και δημόσιες διαλέξεις του, υποστήριξε ότι τα παραισθησιογόνα με την κατάλληλη καθοδήγηση είχαν θετικές επιδράσεις, όχι μόνο σε ψυχικά πάσχοντες αλλά και σε υγιή άτομα, στη διεύρυνση της συνείδησης και την αυτογνωσία. Ανάμεσα σ’ αυτούς που συμμετείχαν στα πειράματα χρήσης ψιλοκυβίνης υπό την καθοδήγηση του Leary ήταν και ο Alen Ginsberg, που ενθουσιάστηκε από την εμπειρία και έγινε ένθερμος υποστηρικτής της χρήσης των παραισθησιογόνων. Τα ευρήματα του Leary δεν έγιναν δεκτά με τον ίδιο ενθουσιασμό από τους συναδέλφους του, κάτι που οδήγησε τελικά στην απομάκρυνσή του από το Harvard. Κατόπιν αυτού εγκαταστάθηκε σε ένα εξοχικό στο Μίλμπρουκ της Νέας Υόρκης, όπου μαζί με μια μικρή κοινότητα ατόμων συνέχισε τα πειράματά του με τη χρήση LSD.

ken-kesey
Ken Kesey

Ο Ken Kesey δοκίμασε LSD, ψιλοκυβίνη, μεσκαλίνη και άλλα παραισθησιογόνα, σαν εθελοντής – πειραματόζωο, όταν δούλευε, παράλληλα με τις σπουδές του στο Stanford, σαν βοηθός νοσοκόμου στο στρατιωτικό νοσοκομείο Menlo Park, στα πλαίσια (όπως αργότερα αποκαλύφθηκε) ενός μυστικού ερευνητικού προγράμματος του στρατού και της CIA. Στο διάστημα αυτό εμπνεύστηκε και έγραψε το μυθιστόρημα «Στη φωλιά του κούκου»(1962), το οποίο έγινε μεγάλη εμπορική επιτυχία και με την οικονομική άνεση που απέκτησε εγκαταστάθηκε σε μια αγροικία στη Λα Χόντα της Καλιφόρνια, όπου πραγματοποιούσε συχνά πάρτι στα οποία λάμβαναν χώρα τα περίφημα acid tests. Στα πάρτι, που υπήρχαν φωτιστικά σόου, ηχογραφημένοι ήχοι και φυσικά ζωντανή μουσική, σέρβιραν ποτά με LSD (kool-aid) στους παρευρισκόμενους, με σκοπό να ζήσουν και να καταγράψουν μια ομαδική εμπειρία «διεύρυνσης της συνείδησης», μέχρι να κατακτήσουν την «ενδοϋποκειμενικότητα» (ποιός ξέρει τι είχαν στο μυαλό τους). Το αγαπημένο γκρουπ του Kesey απ’ αυτά που έπαιζαν στα acid tests ήταν οι Grateful Dead, τους οποίους πήρε υπό την προστασία του. Πριν την καθιέρωση των acid tests τους, ο Kesey και οι ακόλουθοί του, γνωστοί ως Merry Pranksters, αποφάσισαν να διαδώσουν το έξαλλο, πολύχρωμο, ψυχεδελικό κοκτέηλ τους σε όλη τη χώρα οπότε, το καλοκαίρι του 1964, επιβιβάζονται στο πρώην σχολικό και αρχέτυπο ψυχεδελικά βαμμένο λεωφορείο τους με οδηγό το Νηλ Κάσαντυ (συμπρωταγωνιστή ως Ντην Μοριάρτυ στο «On the road» του Κερουάκ) και ξεκίνησαν για τη Νέα Υόρκη.

m-pranksters-magic-bus
Το ψυχεδελικό λεωφορείο «Further» με τους Merry Pranksters

Η αφορμή δόθηκε από μια εκδήλωση που θα γινόταν για την έκδοση του δεύτερου βιβλίου του Kesey και εξελίχθηκε σε ένα πραγματικά «φευγάτο» ταξίδι, μέρος του οποίου μπορεί να ειδωθεί στο φιλμ «Magic Trip» του 2011. Η γενικότερη άποψη των Merry Pranksters (χαρούμενοι φαρσέρ), ήταν να προκαλέσουν τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό και τη συμβατική κουλτούρα της κοινωνίας και να διαδώσουν ένα όραμα απελευθέρωσης και συλλογικής αυτοπραγμάτωσης μέσω της ενόρασης του LSD: μια αποβολή των συντηρητικών ηθών, μια ατομική ενδοσκόπιση σε αλληλεπίδραση και συντονισμό με το ομαδικό πνεύμα που προσέδιδαν οι κοινές εμπειρίες, το πολιτιστικό υπόβαθρο και ο κοινός τρόπος ζωής. Ακόμα και μετά τη σύλληψη του Kesey το ’65 για κατοχή μαριχουάνας που περιόρισε τη συμμετοχή του στα εγχειρήματα, οι υπόλοιποι συνέχισαν τα acid tests, διαδίδοντας την ψυχεδελική κουλτούρα του LSD στην ευρύτερη περιοχή του San Francisco.

haight-ashbury-60s
Στη συμβολή των οδών Haight και Ashbury

Η συνοικία Haight-Ashbury του Σαν Φρανσίσκο, στα δυτικά του κόλπου της πόλης, ήταν μια γειτονιά σε λόφο, με Βικτωριανά σπίτια του 19ου αιώνα, παρηκμασμένη μετά την ύφεση του ’30 και τον Β’ π. πόλεμο. Στα μέσα του ’60 είχε φτηνά ενοίκια για εργατικές οικογένειες και συγκατοικούντες φοιτητές από το κοντινό πανεπιστήμιο της πολιτείας της Καλιφόρνια και ήταν περιτριγυρισμένη από 3 πάρκα, το τεράστιο Golden Gate και τα μικρότερα Buena Vista και Panhandle. Ήταν το κατάλληλο μέρος την κατάλληλη εποχή, για να «ανθίσουν» τα παιδιά των λουλουδιών. Η νεολαιϊστικη συνοικία της πόλης με την ακμαία καλλιτεχνική και λογοτεχνική δραστηριότητα, κληρονομιά των μπητ και των μοντερνιστών της «αναγέννησης», το μποέμικο, αντισυμβατικό και εναλλακτικό τρόπο ζωής που διακήρυτταν οι εν λόγω διαννοούμενοι, σε συνδυασμό με τη χρήση των ψυχοτρόπων ουσιών (κυρίως μαριχουάνας και LSD), την εποχή της διαμόρφωσης πολιτικοποιημένων συνειδήσεων, όλα αυτά έκαναν την περιοχή αυτή φυτώριο της αναδυόμενης νέας κουλτούρας και τους κατοίκους της να αισθάνονται σαν πρεσβευτές ενός νέου τρόπου ζωής, κοινωνοί αυθεντικών εμπειριών και μάρτυρες της αυγής μιας νέας εποχής, όπου ο έρωτας, ο αλληλοσεβασμός, η ζωή σε αρμονία με τη φύση, η συντροφικότητα και η πνευματική ανάταση θα έπαιρναν τη θέση των πολέμων, του αχαλίνωτου καταναλωτισμού, του συντηρητικού καθωσπρεπισμού και του ανταγωνιστικού πνεύματος των σύγχρονων κοινωνιών. Σημαντική ήταν η επίδραση των ανατολίτικων φιλοσοφιών και θρησκειών που είχαν εισάγει ορισμένοι από τους μπήτνικ και πολλοί από το τοπικό ρεύμα της «αναγέννησης». Ανάμεσα στις χαρακτηριστικές μορφές και φυσιογνωμίες της γειτονιάς, ξεχωριστή θέση κατέχει η αναρχική καλλιτεχνική κομμούνα των Diggers. Εκτός από παραστάσεις θεάτρου δρόμου, οργάνωσαν το «ελεύθερο κατάστημα» όπου διένειμαν δωρεάν τρόφιμα, ρούχα, έπιπλα και άλλα είδη που είτε έβρισκαν στα αζήτητα, είτε συγκέντρωναν από δωρεές, εράνους και «απαλλοτριώσεις» σούπερ μάρκετ. Αργότερα, με την έλευση χιλιάδων χίπιδων το καλοκαίρι του ’67 προσέφεραν δωρεάν συσσίτια, πρώτες βοήθειες και βασικές υπηρεσίες περίθαλψης. Η φιλοσοφία της ζωής χωρίς χρήματα και της κοινοκτημοσύνης, είχε ισχυρή επίδραση στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των χίπικων κοινοβίων και τις αγροτικές κομμούνες που δημιουργήθηκαν αργότερα.

digger-free-store
Το «ελεύθερο κατάστημα» των Diggers

Επόμενο ήταν σε ένα τέτοιο περιβάλλον να ευδοκιμήσει μια άκρως ενδιαφέρουσα και πολυπληθής μουσική σκηνή. Ο συνδυασμός των επιρροών από τη φολκ, τα μπλουζ και δευτερευόντως τη τζαζ, με τον ηλεκτρικό ροκ ήχο των βρετανικών συγκροτημάτων και το ονειρικό καλειδοσκόπιο του LSD, δημιούργησαν το νέο ψυχεδελικό ήχο, γνωστό εκείνη την εποχή και ως «acid rock».

grateful-dead-710-haight-street
Το σπίτι των Grateful Dead, φίλων και συνεργατών, στο 710 της οδού Haight

Οι Jefferson Airplane όπως και το αρχικό συγκρότημα της Grace Slick, οι Great Society, οι Grateful Dead, η Janis Joplin και η μπάντα της Big Brother & the Holding Co, οι Quicksilver Messenger Service (αργότερα απλώς Quicksilver) και άλλοι λιγότερο γνωστοί, ήταν κάτοικοι και θαμώνες στο Haight-Ashbury.  Στην ευρύτερη περιοχή του Σαν Φρανσίσκο υπήρχαν πολλές δεκάδες μπάντες του συγκεκριμένου στυλ την εποχή εκείνη, όπως οι Country Joe & the Fish, οι Moby Grape, οι It’s a Beautiful Day και οι Charlatans. Πολλά acid rock συγκροτήματα περιφρονούσαν το συμβατικό ροκ μοτίβο των τρίλεπτων τραγουδιών με κουπλέ-ρεφρέν κλπ και στα live επιδίδονταν σε εκτεταμένους ορχηστρικούς αυτοσχεδιασμούς με τη χρήση πολλών ηχητικών εφέ και παραμορφώσεων, ιδανική μουσική υπόκρουση «τριπαρίσματος». Εκτός από τις υπαίθριες εκδηλώσεις και τα live σε πάρτι, μαγαζιά όπως το Avalon, το Fillmore και το Longshoreman’s Hall φιλοξενούσαν τέτοιες μπάντες στα πρώτα τους βήματα. Στο τελευταίο έγινε το περίφημο τριήμερο «Trips festival», οργανωμένο μεταξύ άλλων απ’ τους Merry Pranksters, όπου 10.000 άτομα το Γενάρη του 1966, πολλοί απ’ αυτούς «κερασμένοι» LSD, παρακολούθησαν τους Grateful Dead , Jefferson Airplane, Big Brother& the Holding Co (προ Janis) κ.α. σε μια πρωτόγνωρη ηχητική ένταση, συνοδεία ψυχεδελικού φωτιστικού σόου.trips-festival-1966

Σαν εναλλακτικό «γαλατικό χωριό» που ήταν το Haight-Ashbury, αποστρεφόταν τη συμβατική ειδησεογραφία και χρειαζόταν το έντυπο που ταίριαζε στα ενδιαφέροντα των κατοίκων του. Η underground εφημερίδα San Francisco Oracle κόστιζε μόνο 25¢, και κυκλοφόρησε 12 τεύχη από s-f-oracleΣεπτέμβρη του ’66 μέχρι το Φλεβάρη του ’68, θέτοντας εικαστικά και πολιτισμικά πρότυπα, εκφράζοντας τον παλμό και  την κουλτούρα των «hippies» και συμβάλλοντας στη ευρύτερη διάδοσή τους, αφού ξεκινώντας από 3.000 έφτασε τα 125.000 φύλλα, με τους αναγνώστες να υπολογίζονται πολλαπλάσιοι, εφόσον άλλαζε πολλές φορές χέρια. Περιελάμβανε εξαιρετικά δείγματα της ψυχεδελικής εικονογράφισης, εφάμιλλα των αφισών συναυλιών της εποχής και πρότυπα των εξωφύλλων δίσκων λίγο αργότερα. Ακόμη, κείμενα και ποιήματα των  Dr. Timothy Leary, Allen Ginsberg και άλλων ποιητών της «αναγέννησης» και «γκουρού» της νέας εποχής. Ο χαρακτηρισμός «Hippie» (αργότερα hippy), αποδίδεται στον αρθρογράφο Michael Fallon της San Francisco Examiner, σε σειρά άρθρων του για τους ιδιαίτερους κατοίκους και τα δρώμενα της περιοχής του Haight-Ashbury. Η λέξη προέρχεται από τις παλιότερες «hip» και «hipster», συνδεδεμένες με την αργκό της τζαζ και των μπήτνικ, ένα ακόμα κληροδότημα στα παιδιά των λουλουδιών. Όλη αυτή η νέα κουλτούρα και μουσική σκηνή υπό διαμόρφωση στα 1965-66, παρέμενε σε μεγάλο βαθμό άγνωστη εκτός του Σαν Φρανσίσκο. Σιγά-σιγά, άρθρα σε μεγάλα περιοδικά και εφημερίδες έκαναν γνωστή τη νέα αυτή νεανική τάση σε εθνικό επίπεδο, πολλές φορές κινδυνολογώντας, διαδίδοντας ανυπόστατες φήμες ή παρουσιάζοντάς την με απλοϊκά κλισέ. Παρόλα αυτά κεντρίζει έντονα το ενδιαφέρον των νέων απ’ όλη τη χώρα.

Τον Οκτώβρη του 1966, η κυβέρνηση αποφασίζει να συμπεριλάβει το LSD στη λίστα των παράνομων ουσιών και να διώκεται ποινικά η παρασκευή, η πώληση, η κατοχή και η χρήση του. Βλέποντάς το ως «εχθρική ενέργεια» αλλά και ως αφορμή «ανοίγματος» της νέας κουλτούρας σε ευρύτερο κοινό, ο καλλιτέχνης Michael Bowen συνέλαβε την ιδέα ενός ανοιχτού φεστιβάλ με δρώμενα και συζητήσεις που ανακοινώθηκε στο τεύχος 5 της Oracle ως «A Gathering of the Tribes for a Human Be-In» human-be-inκαι πραγματοποιήθηκε τελικά, το Γενάρη του 1967 στο Golden Gate Park παρουσία 20.000 με 30.000 ατόμων.Ανάμεσα στους συμμετέχοντες ο Dr. Timothy Leary και διάφοροι ποιητές, αντιπολεμικοί ακτιβιστές, καλλιτέχνες, και «γκουρού» της εναλλακτικής κουλτούρας, όπως οι Allen Ginsberg, Gary Snyder, Michael McClure, Lawrence Ferlinghetti και Jerry Rubin. Στο μουσικό μέρος, οι Jefferson Airplane, Grateful Dead, Big Brother & the Holding Company με τη Janis Joplin και οι Quicksilver Messenger Service ανέλαβαν την ψυχαγωγία. Μεγάλες ποσότητες LSD «white lightning», παρασκευασμένες ειδικά για την περίσταση, μοιράστηκαν στο κοινό. Η τεράστια απήχηση του φεστιβάλ τράβηξε ακόμα περισσότερο τα φώτα της δημοσιότητας στη νέα χίπικη κουλτούρα και πλήθος νέων άρχισαν να συρρέουν στο Haight-Ashbury, που έγινε η Μέκκα των απανταχού χίπιδων. Όμως το σημαντικότερο γεγονός ήταν το μουσικό φεστιβάλ Monterey International Pop Music Festival που έγινε τον Ιούνιο του 1967 στο Monterey της Καλιφόρνια, κοντά στο Σαν Φρανσίσκο. Από τους βασικούς οργανωτές ήταν ο John Philips των Mamas & Papas. Ένας από τους «κράχτες» του φεστιβάλ ήταν το τραγούδι του  Philips «San Francisco» , που έγραψε για τον Scott McKenzie, καλώντας τον κόσμο να πάει το καλοκαίρι στο Σαν Φρανσίσκο με λουλούδια στα μαλλιά. Το φεστιβάλ έμεινε στην ιστορία σαν την πρώτη μεγάλη εμφάνιση της monterey-pop-festivalJanis Joplin με τους Big Brother & the Holding Company που τους εξασφάλισε δισκογραφικό συμβόλαιο και του Jimi Hendrix που τότε έπαιζε στη Μ. Βρετανία, καθώς και του μεγάλου Ινδού δεξιοτέχνη του σιτάρ Ravi Shankar. Οι Jefferson Airplane ήταν ήδη γνωστό όνομα με δύο επιτυχημένα singles (Somebody to love, White rabbit τα οποία η Grace Slick έφερε «προίκα» από τους Great Society), συμμετείχαν οι συνήθεις ύποπτοι Grateful Dead, οι Βρετανοί Who και ο Eric Burdon με τους καινούριους Animals, οι πιο καθιερωμένοι Mamas & Papas και Byrds και πολλοί άλλοι. Στον περιφραγμένο χώρο του φεστιβάλ δημιουργήθηκε το αδιαχώρητο από 8.000 άτομα, ενώ στα γύρω χωράφια υπολογίζεται ότι μαζεύτηκαν πάνω από 50.000. Όλη αυτή η κοσμοπλημμύρα, μετά τη λήξη του φεστιβάλ μετακινήθηκε στο Haight-Ashbury και στο Golden Gate Park για αυτό που έμεινε στην ιστορία ως Summer of love. Ήδη από τις αρχές της χρονιάς και την επιτυχία του Human Be-In, πολλοί χίπιδες μετακινούνταν στη γειτονιά. Για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, προβλέποντας την κοσμοσυρροή του καλοκαιριού, σχηματίστηκε από άτομα και συλλογικότητες της γειτονιάς η επιτροπή «Council for the Summer of Love» με σκοπό να οργανώσει τη σίτιση, τη στέγαση και να αντιμετωπίσει τις διάφορες ανάγκες που θα προέκυπταν.

summer-of-love
Χίπηδες στο Golden Gate Park κατά τη διάρκεια του «Καλοκαιριού της αγάπης»

Τελικά, γύρω στα 100.000 άτομα βρέθηκαν εκεί για το «Καλοκαίρι της Αγάπης» τη μεγάλη γιορτή των παιδιών των λουλουδιών αλλά και την αρχή του εκφυλισμού της κουλτούρας των χίπις σε επιφανειακή μόδα. Καθώς το φθινόπωρο έφτασε και οι περισσότεροι έφευγαν για να συνεχίσουν τις σπουδές τους, οι Diggers οργάνωσαν ένα δρώμενο, παρωδία κηδείας, με τίτλο «Ο θάνατος του Χίππυ», ενθαρρύνοντας τους εναπομείναντες επισκέπτες της περιοχής να διαδώσουν στα μέρη τους τη νέα κουλτούρα, καθότι ο κύκλος του φαινομένου σαν δημιούργημα του Haight-Ashbury είχε κλείσει και είχε καταντήσει μια γραφικότητα για τα Μ.Μ.Ε.hippy-funeral

Η χίπικη-ψυχεδελική κουλτούρα παρότι σύντομα εκφυλίστηκε σε μόδα με εντελώς επιφανειακή «πνευματικότητα» (αστρολογία, ταρώ, κλπ) και εμπορευματοποιήθηκε σαν καταναλωτικό «trend», πέτυχε τουλάχιστον ένα σοβαρό πλήγμα στην υποκριτική σοβαροφάνεια και τον ηθικό πουριτανισμό που κυριαρχούσαν ως τότε, ιδιαίτερα στη λευκή μεσοαστική τάξη. Από τη στιγμή που ο ηθικός συντηρητισμός ως αντίπαλο δέος κλονίστηκε και μέχρι και ο γαλατάς είχε πια μακριά μαλλιά, φάνηκε η απουσία ενός πιο συμπαγούς οράματος που απαιτούνταν για ένα ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό και την «νέα εποχή» που ευαγγελίζονταν τα παιδιά των λουλουδιών. Η μουσική όμως δεν θα ήταν ποτέ πια η ίδια. Ο νέος ήχος, που πρωτοεμφανίστηκε σαν ψυχεδέλεια ή «acid rock» του Σαν Φρανσίσκο, εξαπλώθηκε και εξελίχθηκε σε όλη τη χώρα με έναν απίστευτο αριθμό συγκροτημάτων με αξιοσημείωτη μουσική ποικιλία. Σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο επίσης, παράλληλα με την εμφάνιση των παιδιών των λουλουδιών, πολλά ακολούθησαν το Freedom Summer και το Free Speech Movement που αναφέραμε στο μέρος ‘Α. Όμως για αυτά και άλλα πολλά, θα μιλήσουμε στο μέρος ‘Γ.

psychedelic-poster

https://books.google.gr/books?id=ixE9n65NNVMC&pg=PA111&redir_esc=y#v=onepage&q&f=false

 

 

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Electric Music For The Mind & Body – Τα ’60s στις Η.Π.Α. (μέρος ‘Β)

  1. Διαβάζοντας το κείμενο, άκουγα και την μουσική εκείνης της εποχής…’Έτσι, ο χρόνος της ανάγνωσης ζωντάνεψε από τον ήχο της »acid rock» !!!
    Καλή συνέχεια..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s